DEDELER GÜNÜ-FD1

İşte dede...

Bu bir yazı dizisi ve bundan böyle her haftanın ilk Salısı dedeli bir gün olacak...
Ayrıca unutmayalım dedeler sadece salı günleri sevilmez, hergün onların günüdür:)
Her ne kadar "nenelerin" gölgesinde kalmış olsalarda bu güne kadar; işte bugün gün yüzüne çıkıyorlar artık: Dedeler dedelerimiz:))
Ve son söz olarak:
Hepimize bol dedeli bir ömür diliyorum..

VOLKAN DALYAN

Ve sonundaaaa http://www.dalyanvolkan.blogspot.com/

Mutlu ve huzurluyum artık bunu yayınlayabildiğim için:)))
Aklıma Mukayet'in çizimlerini yaptığı için çok çok mutlu olduğum Volkan Dalyan'ın çizim ve tasarımlarını kendi bloğundan izleyebilirsiniz.

9 NO'LU KOLTUK

Günlerdir annemin etmediği laf, koymadığı kural ve tabii ki görmediği felaket rüya kalmamıştı ama gidiyordum gönlüm rahattı. Hem izni koparabilmek için boşuna mı evin 3 odasını badana yapmıştım canım?? Üzerimde bir 15 yaş ergen cesareti vardı resmen:)
Yola çıkacağım akşamın gündüzü annemde tabi ki bir gerginlik, sinir bozukluğu ve içten içe bu ikincisi anormal çıktı doğurmasamıydım acaba pişmanlığı sezmiyor değildim.
Neyse gece binip sabah inmeyi ümit ettiğim, Marmaris-Datça arasında bir yerde olan, ilk kez gittiğim dolayısıyla bilmediğim; ayrıca otobüs firmasının da bilmediği bir yere yola çıkacaktım. Firma yetkilileriyle konuştuk anlaştık: "olmadı yolda sora sora gideriz"

Tabii adettendir, insan gençken ailesi tarafından rezil edilmesse olmaz.(yok yani hani şimdi olsa mutlu edecek olan şeyler -hepsi değil tabi-:)o zamanlar insanı sarsıyor biraz)İşte biz, ben artı 3 kişi Aşti'de otobüsün önünde gergin dakikalar geçiriyoruz. Üstüne annem beddua mı etti nedir kotum -bunalım takılıp yere oturmaya çalışıyım derken- krıtik bir yerinden patlıyor. Son dakikalar kurtuluyorum artık hevesiyle anneme bakıyorum hadi bi gıdık alıyım da aramız düzelsin anlamında ama otobüse doğru takılıp kalmış neyse bozmıyım otobüsü okuyo heralde düşüncesiyle sarılıp biniyorum ve işte bitti çilem:)

Yol mükemmel gece boyu nerdeyse uyumayıp keyfini sürüyorum bu durumun. Kitap okumalar, müzik dinlemeler, yok havalı not defterine yazılar döktürmeler...
Hava daha aydınlanmamış, saat 4 suları, biraz dalmışım küçük bir sarsıntıyla uyanıyorum kafamda muavin kulağıma doğru eğilip şöyle diyor:"9 numaradaki bayan sizsiniz değil mi? (yani bu, konuşmaya girebilmek için saçmalama aşaması) Biraz önce anneniz aradı, iyisiniz değil mi?" Nasıl yaa kabus bu!! Sonra bi şeyler bi şeyler ... Gözlerim doluyor, kafam karışıyor vs...
Sabah olmuş, uyanıyorum.Geceki acaip rüya kabusu geliyor aklıma eüzübesmele çekip rahatlıyorum derken muavin görünüyor yine yüzünde pis bi sırıtma bana bakıyor. Olamaz yaaa rüya değil, değil mi??
Tekrar başlıyoruz işte:"Hanfendi gece size söyledikten sonra anneniz 3 kere daha aramıştı uyuyodunuz rahatsız etmiyim dedim. Ama merak etmeyin sizi istediğiniz yerde indiricez daha var ben mutlaka haber vericem size (yüzde yine aynı pis gülümseme-artık bir sırrını biliyorum edası)"
Birincisi telaşlı olan ya da çokça merak eden ben değilim annem; ikincisi:" pardon annem sizi nerden arıyor?" (hahahaha :))
"Otobüsün ön camında üstte yazan şöforun cep telefonunu almış anneniz oradan arıyor, 9 numaradaki kız benim kızım diyince durumu nasıl diyince.... ama biz size iyi bakacağımızı bıdı bıdı bıdı bıdı... Gözlerim kararıyor dün geceye dönüyorum o otobüse takılıp kaldığı ana, "demek (otobüsü)okumuyor, (numarayı)ezberliyordu"

GEVŞEK SANDALYE

Devasa boyutlarda olmasada geniş bir ailemiz var. Teyzeler, teyze sayısı kadar enişte ve onlardan hasıl olan acaip kuzenler vs. E tabi daha da gelişecek büyüyecekti ailemiz yerinde sayacak değildi..

Genişletme programı dahilinde bir davet verilsin ve (kısaca GPD - genişletme programı daveti)toplanıp şöyle bir inceleyelim tanıyalım damat adayını gösterelim cümle aleme ne de geniş görüşlüyüz düşüncesiyle bir yaz akşamı daveti.(Bu pazarlama kısmıydı şimdi gerçeği: dışarlarda para harcamayalım poça börekte vardır düşüncesiyle teyze evine sığınılmıştı)

Neyse sofra hazır küçük balkonda akrabalık pekiştiriyoruz sandalyeler dipdibe. Ankara sıcağında gündüzden gevremiş, anası ağlamış plastik sandalyeler..
Herkes yerleşmiş hepimiz kendimizce numaratör-den numaralar dağıtıyor, şekil çiziyoruz enişteye.. Herkesin gözü onda napıyor yiyor mu, yemiyor mu, konuşuyor mu,
yani beğendimi ya bizi, derken: Gözden kayboluyor (nasıl yani?:) Gözlerimiz onu arıyor, tabi masanın altında (hahahaha)

Tahmin edelim neden orada? Sandalyenin bacakları dümdüz olmuş ve sandalyeden kalkmadan ya da sandalye kırılmadan düşebilen( ya da bi tanım bulunsun buna çünkü bu tam bir düşme değil:) bir grup varsa enişte ona dahil oluyor.

E tabi benden başka kimsenin gülmemesi ortamın keyfini kaçırmış beni iyiden iyiye üzmüştü. (enişte? bir süre onu öyle kabul ettik biraz daha oturdu yerde nedense:))

KUŞ TÜYÜ

Annemle yolda yürüyoruz. Keyifli sohbetlerimizden biri yine. Akıcı bir konuşma hakim. Hava güzel,kuşlar :))falan filen iyi yani.
Ancak bir sorun var. Annem sık sık durup ayağına bakıyor.

"Noldu neye bakıyosun?"
"Yok, ayağıma bi şey dokunur gibi oluyor"
(nası yani insan yürürken ayağına bi şey nasıl dokunur gibi olur hahaha)

Fakat bu ayak kontrolleri bir iki üç tekrar edip gidiyor..
En sonunda sohbetimizi kurtarmak istercesine "Dur ya bi bakayım ben bi şey göremedim ama; sen huylandın galiba" diye eğilip iyice bir bakıyorum. Aman Allah'ım neden bu talihsizlik halka açık bir kaldırımda başıma geldi?? :)Annem bir kuş mu paçalı bir tavuk mu? ya da nerden buldu ve ayakkabısıyla bileği arasına sıkıştırdı bu güvercin kuyruğunu:))))
Haliyle ben yerlere yatıyor tepiniyor bir de altıma kaçırmayayım bari çabaları sarfediyorum..

Tam o sırada karşı yönden gelen 2 hanım teyze (artık durumu üstlerine mi alındılar yoksa gerçekten, samimi duygularla bana acıdılar mı bilmem) yorum yapıyor:
"Aaaaay yazııık hasta galiba" :))))(Anneme acımaklı gözlerle bakmışlar o sırada)ve geçip gittiler yanımızdan.

Kuş tüyü haykırmalarımla başa çıkamazken bir de hakkımdaki bu talihsiz yorum beni iyice üzüyor haliyle:))))